Şimdi...

Herşey geçiyor zamanla. Herşey unutuluyor, düzeliyor.
Geçmeyen, unutulmayan tek şey; sevgi! Geçti,bitti sanıyorsun, oysa içinde, dönüşmüş olarak duruyor işte orada.
 Tam bir hafta önce bugün bu saatlerde ayaklı cenazeye dönmüştüm. Sahilde gördüğüm manzaraya kendi kendime yaptığım yorum karşısında şok olmuş, gerçekten yıkılmıştım. Gün boyu ve sonrasındaki bir kaç gün devam etti bu yıkık ve kırık dökük halet-i ruhiye.
Şimdi iyiyim. Öfke çoktan kayboldu. Kırgınlık yerini anlayışa bıraktı. Terkedilmişlik, kabullenmeye ve kabullenme de yerini güvene bıraktı. Bunda bir haftadır üzerinde çalıştığım kök çakranın sağlıklı bir çözülme yaşaması da etken elbette.
Geleni de, gideni de olanı da, olmayanı da kabullenme duygusunun getirdiği huzur ve güvenin tadını çıkarıyorum şimdi.
İçimde varolan sevgiyi; bir sebep, bir sonuç, bir karşılık beklemeden yaşatıp, yansıtarak çoğaltıyorum şimdi.
O'nunla 'BİR' olmanın getirdiği güzellikten önce, kendimle ve evrenle 'BİR' olmanın hafifliği, huzur ve güvenini yaşıyorum şimdi.
Herşeye rağmen hayata devam edebiliyor olmanın hissettirdiği gücü ve coşkuyu yaşıyorum şimdi.
Herşeye yeniden, sıfırdan başlayabilecek olmanın getirdiği heyecanı hissediyorum şimdi.
Hiçbir kırgınlık, öfke olmaksızın, O'nu düşündüğümde kalbimden taşan sevgiyi, coşkuyu, güveni hissediyorum şimdi yeniden.
En başından beri içimde varolan sezginin yeniden ayağa kalkıp güçlenmesinin keyfini sürüyorum şimdi.
Varolduğunu ve yanıyor, aydınlatıyor olduğunu bildiğim o 'IŞIK' ın iş başında olduğunu biliyor ve ben unutsam bile evrenin bana o 'IŞIK' ı hatırlatmak için her fırsatı kolladığını görüyor olmanın coşku ve neşesini hissediyorum şimdi.
'IŞIK' dediğim anda üzerimde parlayan ve beni ısıtan güneş gibi sürprizlerin farkındalığı ve keyfini sürüyorum şimdi.
Gelse de gelmese de O'nu daha açık ve güzel seviyor olmanın gücünü ve güvenini yaşıyorum şimdi.
Ne istediğim ve ne istemediğimi daha net biliyor ve bunu kimseyi kırma ya da daha az sevilme korkusu olmaksızın ifade edebilmenin getirdiği özgürlüğü ve gücü hissediyorum şimdi.
Kişilerin zamanı dolduysa hayatımdan gidebileceğini, sevgiminse hiç bir yere gitmiyor olduğunu biliyor ve kabul ediyorum şimdi.
Bütün bunları içimde, özümde hep bilerek taşıdığımı, yine de zaman zaman unuttuğumu kabul ediyor ve gözümün önünden, fikrimin içinden ve kalbimin sesinden ayırmıyorum şimdi.
Ve aldığım her nefeste yaşadığım, gördüğüm her şey ve herkes için sonsuz şükran duyuyorum.
Sonsuz teşekkür, sevgi ve affetmeyle...

GayatriSenem
28 Eylül 2011

Not: Bu bir 'Veda' değil...bu bir 'MERHABA !'