On bin milyonuncu kez;Aşk nedir?

 İlk yazan olmadığım gibi, son olmayacağım da kesin.Hep soruldu, hep yazıldı, çizildi, resmedildi, kitaplara, şiirlere, filmlere, şarkılara konu oldu...
Ne onunla, ne onsuz olamadığımız, kiminin inandığı, kiminin inanmadığı, kiminin defalarca yaşadığı, kiminin sadece bir kez yaşadığı, kiminin hiç yaşamadığı, kiminin çok iyi bildiğini iddia ettiği, kiminin hiç anlamadığını söylediği, kiminin korkup kaçtığı,kiminin peşinden koştuğu, kiminin umutsuzca, kiminin umutla beklediği, uğruna pek çok şeyin feda edildiği...
Yakan, eriten, canlandıran, dönüştüren...

AŞK nedir? dedim bir gün kendime...

"Aşk Kelebektir...

Kanatlanıp, uçuşa geçmeden önce kendini bir zarın arkasında korumaya aldığı, büyüttüğü, kendini uçmaya hazırladığı bir süreç vardır. Kanatları hazır olup, kozayı yırttığında artık özgürce uçması gerekir.Özgür olmalıdır; sınırlara, kafeslerin ardına hapis edemezsin onu.İstediği yere o kendi konar, sen yön veremezsin. Peşinden kovaladığında daima kaçar, ele geçirilemez kelebek. Velev ki yakaladın elinde bir ağla, o yakaladığın artık bir kelebek değil, renkli,desenli değil.Daha yakaladığın anda, o artık bir ölü. Bırakmalısın kelebeği.Uçmalı o.Nereye konacağını kendi seçmeli.

Seni seçmesini istiyorsan, güzel bir bahçen olmalı. Toprağın verimli ve rengarenk, ışıl ışıl çiçeklerinle bezeli olmalı. Beslemelisin kendini, suyla, güneşle... Kelebeğin peşinden koşarak harcayacağın enerjiyi, kendi bahçeni güzelleştirmeye harcamalısın. Bahçende uçuşan yusufçukları temizlemelisin. Onlar kelebeğin en büyük düşmanlarıdır.
Gelip kondu ise çiçeklerine kelebek, seninle güzel ve uzun zaman geçirmesi için bahçene, toprağına, Özüne iyi bakmaya devam etmelisin. Çoraklaşmış, kurumuş bir bahçede kelebek ne yapsın? Gider, tutamazsın.

Kanatlarını kapamış duran bir kelebeğin ne desenler, ne renkler barındırdığını bilemezsin. İzin ver doyasıya açsın kanatlarını kelebek. Her birinin kendine has renk ve desenleri vardır.Kıyaslamaya kalkma sakın. İzin ver,kendi renk ve desenleriyle uçsun o kelebek, sana gizemlerini sunsun.

Parmaklarınla kurcalayarak o kanatları yok edersin. Ellerinle kurcalama onu sakın! Gözlerin var, çiçeklerin var, toprağın var kelebeği sevmek için. Bırak uçsun o kelebek ve her kanat çırpışında renk ve desenleriyle başını döndürsün. Sen sadece keyfine var.

Ve elbette bilmelisin ki, bir ömrü var bu kelebeğin. Sen daha yaşarken onun ömrü tükenir. Ama öyle güzel ve özel ki bu kelebek, tükendiğinde yok olmaz; dönüşür. 
Senin koruduğun, beslediğin bahçende sevgiye, bağlılığa, güvene, dostluğa, BİR'likteliğe dönüşür. Dönüştüğünde o artık Sen'sindir, sen de O.

Aşk; kelebektir."

dedi kendim..

GayatriSenem
Temmuz 2013